RaYe DaTaNg LaGi.......

Assalamualaikum...

Selamat ari raye diucapkan kepada sahabat2, di mana jua anda berada.. Ampun maaf dipinta kirenye terkasar bahasa, terlanjur kate sepanjang perkenalan. Aidilfitri datang lagi....

tapi aidilfitri kali ini lain sekali bile disambut tanpa ayahanda tercinta. kesedihan yang tak mampu disorok. Mak terutamanya, sejak sehari sebelum raya, aku prasan setiap kali lepas solat, mak mesti nangis. Dan bagaikan hujan yang tak berhenti, bile malam raye kami buat tahlil untuk arwah bapak, mak dah tak mampu menahan airmatanye..kami semua anak beranak menangis berpelukan terkenangkan bapak yang dah tiada...tapi hidup perlu diteruskan, yang pergi tetap pergi, yang tinggal haruslah mendoakan kesejahteraannye di sane...

Al-fatihah......

Aidilfitri tetap disambut meriah kerana saudara mara masih ramai lagi yang ade...Yang datang semua memberi sokongan dan semangat terutamanye utk mak utk teruskan kehidupan yang bersisa ni. Bagi aku, raye kali ini dapat disambut dengan suami tercinta walaupun hanye sekadar 3 hari. kerana mlm raye ke-3 die dah pun terbang semula ke bumi Birmingham, UK.

anak2anakku yang comel adalah penghibur hati.

Tipulah kalau aku kate tak sedih kena tinggal..Memang sedih dan rase sunyi. walaupun sepanjang die ade, asyik gaduh je, itulah kehidupan berumahtangga. Memang takkan sunyi daripada usik-mengusik, gaduh. gaduh sayang sebenarnye... Walau macam mane buruk pun sumai kite, die tetap suami yang kite sayang... dan kitepun bukan sesempurna manusia...

I LOVE YOU SOM MUCH, MY HUBBY......

(bukan senang aku nak cakap ni. Kalau disuruh cakap mmg aku taknak cakap. hehehe...)

bahana H1H1

Assalamualaikum.....

bersyukur pada Allah s.w.t. kerana masih lg di beri peluang untuk menghirup udara segar di bumi barakah ini. saye baru lepas di landa ujian yang agak menakutkan. lebih-lebih lagi bila melibatkan anak-anak yang nilanya tak terhingga.

Pada hari Sabtu lepas (8 ogos 2009) kami sekeluarga adalah buat sedikit tahlil kecil-kecilan untuk arwah ayahanda tersayang di kediaman abang di tmn bkt serdang. sambil menyambut hari kelahiran bonda tercinta. sebelum tu, kitorang pegi ke majlis kenduri kahwin sedara di Putrajaya. Dah prasan gak si amri mcm panas skit badan die. tp die nampak ok je. then bile dah sampai umah abang pun die seronok sgt main kat playground depan umah abang. so, aku pun pikir budak ni ok lah. takde ape2.

but then, bile malam badan die start heating up. lepas tu, die muntah. aku suruh la hubby p carik ubat. bile dah cucuck ubat punggung tu, badan die mule sejuk. so, ingat ok lah. esoknye, bile nak balik singgah di sunway pyramid nak lunch, badan die start balik panas. aku dh tak sedap ati. Sampai Banting terus p carik klinik. semua tutup. doktor pun dh tak terlayan org demam agaknya.

malam tu g banting, carik lg klinik. dpt la jumpe doktor. die takde kate apela. tanye gak pasal H1N1 ni. tapi die takde kate ape pun. But then, that night after bg ubat pun, demam die tak kebah langsung. panas sepanjang malam. tak boleh tidor dibuatnye. And then, bile pagi, die start berak2.

so, the next morning, aku pun amik cuti rehat, bwk die g klinik pakar kanak2 kt. sg. manggis. Doktor yg check amri tak pegang pun. die tgk je. die suruh selak baju, die tgk care pernafasan amri laju. And then die start tanye mcm2. ade contact ngan patient H1N1 tak. Aku pun dah rase semacam je. Die cakap, bile tgk simptom, ade tande2 H1N1. Die terus suruh kitorang pakai mask. Die cakap die suspect amri dpt H1N1. kalau la korang jadi mak, doktor ckp macam tu, rase mcm nak menangis kt situ gak. dlm hati ni, betul ke.

Doktor tu terus buat surat suruh kitorang g spital. Just imagine, kitorang tak kuar lg dari bilik doktor, die dah bukak tingkap kecik yg kat di dinding, pastu tutup aircond. die siap bagii semua orang yg kat luar tu pakai mask. die bukakkan pintu. takut kitorang pegang ape2 la agaknye. panik tak!

masuk keta je aku terus nangis. kitorang rushing g spital. tapi sampai spital kad wad kecemasan, doktor die relaks2 je. die cakap "ala, kesiannye adik kena pakai mask. takpela bukak. biar doktor je pakai". die bukakkan mask si amri. amri terus warded la. sampai dekat ward, bile doktor check, die kate "takdelah, ni bukan H1N1. mmg ade simptom tapi tak teruk. so, kite bagi rawatan influenza mcm biase la.(sama rawatan untuk ILI).

baru rase lega skit. so, dua malam gak la duk spital. Amri kena on-drip sebab dehydrated. cirit-birit. hari rabu, kitorang dibenarkan keluar wad. batuk die pun adela skit. tapi sepanjang kat spital doktor tak bagi nebulizer pun. nak bandingkan budak lain yg batuk lagi teruk la. sampai muntah setiap kali batuk. kesian aku tgk.

Alhamdulillah. sekarang amri dah boleh main ngan abang die. cume perasan ade perubahan sikit pada sikap die. cepat marah dan cepat merajuk. abih abang die kena pukul, cubit dan gigit. takpelah. nasib baik abang tahan je. mama pun kena tahan sekejap. org baru baik demam.

ok...itu sahaja la cerita untuk kali ini... semoga kite same2 dapat berkongsi pengalaman ini bersama untuk dijadikan pengajaran. jangan bawa anak2 keluar kalau rase2 mcm tak sihat. walaupun bukan kena H1N1, die mungkin dapat penyakit lain. sebab mase ni lah antbodi diorang lemah. i've started taking vitamins, washing hands with hands sanitizer. teaching my kids to wear mask.

same2 lah kite menjaga keluarga tersayang. terutama anak2 yg menjadi permata hati. sebab bile dah pergi, pasti tak kembali..

wassalam.....

anak-anakku

assalamualaikum...bertemu di lembaran baru hari. cuti-cuti ni, takde ape nak buat, dok umah lepak bersantai ngan family. i'm at my in-laws house.
si abang epul tu dah tak sabar nak balik umah nenek seremban die. tapi bile dah sampai sibuk plak nak balik banting. epul ni quite sensitive orangnye. kuat merajuk. tak boleh salah cakap skit. tak leh kena marah. cepat je merajuknye. dulu kalau merajuk, die akan gigit orang. skang ni kalau merajuk die menyorok plak. kekadang pikir, agaknye sebabnye die ni lahir premature. pastu baru 6 bulan mama die dah pregnant lagi. so, die tak puas bermanja ngan mama. ade rase bersalah jugak. kesian kat die.


adik die, aseer, steady je. memang tak banyak kerenah. banyak mengalah. sejak dari lahir memang senang nak jage.

anyway, lain anak memang lain ragamnye. ni baru dua orang. esok2 kalau tambah lagi ntah camne ntah. hopefully, bile abang makin besar, makin kurang skitla sensitif die tu. skang ni, layan je la rajuk die. bukan lame pun. one thing, die kuat merajuk tapi senang di pujuk. nampak sangat yang die nakkan attention dari orang kan.

macam manepun... bersyukur sangat pada Allah, sebab walaupun die lahir premature, alhamdulillah die sihat. takde masalah. nak di bandingkan ngan orang lain. epul ni dah ok sangat dah.


so....stop here. till next post. ahlan wa sahlan...

PeRcUbAaN PeRtAmA

Assalamualaikum..w.b.t.

Alhamdulillah... bersyukur pada yang Maha Esa kerana diberi nikmat menghirup udara sehari lagi. ini merupakan percubaan pertama saye untuk berblogging. Bile bace orang lain punye blog macam best plak. selain dapat berkongsi pengalaman, secara tak langsung, belajar dari pengalaman orang lain untuk kite meneruskan perjalanan harian yang kite sendiri tak tau ke mana arahnye. Apart from that, rasenye this is one of the way to reduce stress secara sihat. Dengan cara meluahkan ape yang kite rase melalui tulisan.

well, let's try this time. manelah tau, boleh hilangkan stress. harap kawan-kawan pun boleh bagi sokongan. let's blogging and sharing stories...

wassalam...